Επ’ αόριστον σκοπεύουν να παραμείνουν δεμένοι στην παλιά παραλία της Θεσσαλονίκης οι αλιείς που από χθες έχουν καταπλεύσει εκεί με τα καΐκια και τις μηχανότρατές τους, ζητώντας άμεσα λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος και κυρίως στη σημαντική αύξηση του ενεργειακού κόστους.

Διαβάστε - Πλημμύρισε με καΐκια και τράτες η παλιά παραλία της Θεσσαλονίκης - Ασφυκτιούν οι ψαράδες, κήρυξαν απεργία (φωτο+βίντεο)

Περίπου 150 αλιευτικά σκάφη από την Καλαμαριά, τη Νέα Μηχανιώνα, τη Χαλάστρα, τα Κύμινα, την Κατερίνη και άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας έχουν αράξει κατά μήκος της παραλίας της Θεσσαλονίκης, από το ύψος του α' προβλήτα λιμανιού έως αυτό της πλατείας Αριστοτέλους. Οι περισσότεροι αλιείς μάλιστα πέρασαν τη νύχτα μέσα στα σκάφη τους, ξεκαθαρίζοντας ότι θα παραμείνουν στο σημείο μέχρι να λάβουν σαφείς απαντήσεις στα αιτήματά τους από την κυβέρνηση.

Βασικό αίτημα τους η μεγαλύτερη επιδότηση στο πετρέλαιο που χρησιμοποιούν τα αλιευτικά, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους και να διατηρηθεί η διάθεση ελληνικών αλιευμάτων στην αγορά.

Ο πρόεδρος του Συλλόγου Παράκτιων Αλιέων Νέας Κρήνης Καλαμαριάς, Δημήτρης Τσιπούρας, σημειώνει ότι στην κινητοποίηση συμμετέχουν αλιείς με διαφορετικά αλιευτικά εργαλεία, με κοινό αίτημα τη στήριξη για το κόστος των καυσίμων.

«Κατεβήκαμε σε κινητοποίηση όλα τα εργαλεία μαζί για το πετρέλαιο, το οποίο έχει ακριβύνει πάρα πολύ τους τελευταίους μήνες. Το ναυτικό πετρέλαιο το παίρναμε 0,60 ευρώ το λίτρο, ενώ τώρα έχει πάει 1,45 ευρώ», αναφέρει ο κ. Τσιπούρας.

Όπως προσθέτει, οι αλιείς ζητούν από την κυβέρνηση να προχωρήσει σε μεγαλύτερη επιδότηση και να στηρίξει έμπρακτα τον κλάδο. «Όλη η ΕΕ δίνει έως και 0,65 ευρώ το λίτρο επιδότηση, σε εμάς η κυβέρνηση δίνει 0,12 με 0,16 ευρώ. Κατεβήκαμε για να φωνάξουμε και να ακουστούμε. Μένουμε εδώ επ’ αόριστον», δηλώνει.

Ο αλιέας από τη Νέα Κρήνη, Νίκος Κιουρτζής, περιγράφει το οικονομικό βάρος που αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες του κλάδου, υπογραμμίζοντας πως «σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν δοθεί ήδη επιδοτήσεις, ενώ στην Ελλάδα οι αλιείς αναμένουν εδώ και καιρό την ενίσχυση που τους έχει ανακοινωθεί».

«Αυτήν τη στιγμή το δικό μου σκάφος για να γεμίσει θέλει 1.500 ευρώ. Πέρυσι τέτοια εποχή γέμιζε με 600 ευρώ. Είναι 900 ευρώ μόνο το πετρέλαιο, χώρια τα πάγια έξοδα, τα οποία κοστίζουν 2.000 ευρώ», σημειώνει ο κ. Κιουρτζής.

«Περιμένουμε μια απάντηση, αλλιώς δεν φεύγουμε. Από χθες δεν υπάρχει φρέσκο ψάρι στην αγορά. Θα έχουμε ελλείψεις στα πάντα, κανένας δεν είναι στη δουλειά. Ό,τι τρώγεται σήμερα είναι προχθεσινό», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Κιουρτζής εξηγώντας ότι η δραστηριότητα της αλιείας δεν αφορά μόνο τον ίδιο τον ψαρά, αλλά μια ευρύτερη αλυσίδα επαγγελμάτων και επιχειρήσεων που εξαρτώνται από αυτήν.

Όπως αναφέρει, «από ένα μικρό καΐκι ζουν 30 άτομα, από ένα μεγάλο 400 άτομα. Όλα είναι μια αλυσίδα».

Οι επιπτώσεις της κινητοποίησης έχουν αρχίσει και φαίνονται είδη και στην υπόλοιπη αγορά καθώς η αλιευτική δραστηριότητα έχει περιοριστεί σημαντικά. Ο κ. Κιουρτζής, μιλώντας στη Voria.gr, σκιαγραφεί την εικόνα του σήμερα όπως του τη μετέφερε και ένας έμπορος της λαϊκής αγοράς ο οποίος του είπε «δεν έχω ψάρια για να δουλέψω», λόγω της πανελλαδικής κινητοποίησης.

Παράλληλα, οι επαγγελματίες θέτουν και άλλα ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα της αλιείας. Ένας ακόμη αλιέας, ο οποίος έχει αγκυροβολήσει το καΐκι του στο ύψος της πλατείας Αριστοτέλους, υπενθυμίζει ότι στο παρελθόν είχαν πραγματοποιηθεί αντίστοιχες κινητοποιήσεις για το ζήτημα της ζύγισης των αλιευμάτων. «Δεν μπορούμε να ψαρέψουμε», λέει ο αλιέας, περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στη δραστηριότητά του στον Θερμαϊκό και στο Βόρειο Αιγαίο, όπου εργάζεται εδώ και 30 χρόνια.

«Ζητάμε να μας μειώσουν τα καύσιμα για να μπορούμε να δίνουμε στον κόσμο φρέσκο ελληνικό ψάρι», είναι το μήνυμα που μεταφέρουν οι αλιείς οι οποίοι δηλώνουν αποφασισμένοι για τις κινητοποιήσεις.

Στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μικρότερες παράκτιες μονάδες προστίθενται, σύμφωνα με τους ίδιους, και ζητήματα που σχετίζονται με τα δελφίνια, τα οποία όπως λένε προκαλούν ζημιές στα δίχτυα τους, αυξάνοντας περαιτέρω το κόστος και τις δυσκολίες της αλιευτικής δραστηριότητας.